Brian McTernan
Wokal i główny głos zespołu. Po Battery działał między innymi w Ashes, Miltown i Be Well oraz został cenionym producentem.
1990-1991 · 1993-1998 · reunionyEnergia, odpowiedzialność, youth crew
Battery należeli do młodszej generacji waszyngtońskiego hardcore'u. Dorastali w mieście naznaczonym przez Minor Threat i Bad Brains, lecz ich szybkie, melodyjne granie było bliższe nowojorskiemu youth crew. Zespół połączył ten styl z etosem Straight Edge oraz tekstami o determinacji, odpowiedzialności i pracy nad sobą.
Trzy albumy - Only the Diehard Remain, Until the End i Whatever It Takes - uczyniły Battery jednym z ważnych głosów hardcore'u lat dziewięćdziesiątych. Nie była to historia komercyjnego sukcesu, lecz trwałego wpływu, budowanego przez koncertową intensywność i prosty, pozytywny przekaz.
- Założenie
- 1990, Waszyngton D.C.
- Styl
- Hardcore · Youth Crew · Straight Edge
- Kluczowa płyta
- Only the Diehard Remain (1994)
- Główny okres
- 1990-1998
Historia Battery
Fury i pierwszy głos trzynastolatka
Zespół powstał około 1990 roku pod nazwą Fury. Ken Olden tworzył muzykę inspirowaną nowojorskim hardcore'em, ale grupa długo nie mogła znaleźć wokalisty. Trzynastoletni Brian McTernan, który obserwował próby zespołu, zaczął śpiewać z nimi podczas przygotowań do nagrania dema. Jego próbna ścieżka wypadła na tyle dobrze, że została na nagraniu.
Pierwszy koncert odbył się 9 czerwca 1990 roku w waszyngtońskim Safari Clubie u boku Sick of It All. W 1991 roku Deadlock Records wydało pierwszą siedmiocalówkę. Niedługo później McTernan skupił się na Ashes, a Olden współtworzył Worlds Collide, przez co Battery zawiesili działalność.
Powrót i trzy albumy
Pod koniec 1993 roku McTernan i Olden wrócili z basistą Benem Chusedem oraz perkusistą Alem Rosenbergiem. Wiosną 1994 ukazał się debiutancki album Only the Diehard Remain, wydany w USA przez Tidal Records, a w Europie przez Lost & Found. W tym samym okresie pojawiły się EP-ka Let the Past Go i split z Ignite.
Drugi album, Until the End, ukazał się w 1996 roku nakładem Conversion i Lost & Found. W składzie pojawił się wówczas perkusista Jason Hamacher, a po odejściu Chuseda bas przejął Graham Land. Trzeci longplay, Whatever It Takes, wydało Revelation Records w 1998 roku. Po jego promocji zespół zakończył pierwszy okres działalności.
Reuniony i ostatni oddech
W 2002 roku kompilacja Final Fury: 1990-1997 zebrała nagrania z klasycznego okresu. Battery wrócili jednorazowo w 2012 roku podczas koncertów z okazji 25-lecia Revelation Records.
Kolejny powrót nastąpił w 2017 roku: grupa opublikowała premierowy utwór My Last Breath, przygotowała przekrojową kompilację For the Rejected by the Rejected i ruszyła w europejską trasę. Jednym z jej przystanków był warszawski klub Pogłos.
Najważniejsze momenty
1990-1991
Początki jako Fury, pierwszy koncert w Safari Clubie i debiutancka siedmiocalówka Deadlock Records.
1993
Reaktywacja McTernana i Oldena oraz EP-ka We Won't Fall.
1994
Premiera Only the Diehard Remain, europejska trasa, EP-ka i split z Ignite.
1996
Drugi album Until the End i kolejne przetasowania składu.
1998
Revelation wydaje Whatever It Takes; Battery kończą regularną działalność.
2012
Jednorazowy powrót na scenę z okazji 25-lecia Revelation Records.
2017
My Last Breath, kompilacja Revelation i europejska trasa reunionowa.
Straight Edge jako świadomy wybór
Battery byli jednoznacznie kojarzeni ze straight edge youth crew, lecz nie budowali przekazu wyłącznie na powtarzaniu scenowych haseł. W centrum ich tekstów znajdowały się konsekwencja, samodoskonalenie, odpowiedzialność za własne decyzje i odrzucenie zachowań, które odbierają człowiekowi kontrolę.
Utwory takie jak You Can't Win czy In Our Hands pokazują Straight Edge jako postawę czynną: nie chodzi tylko o brak alkoholu i narkotyków, ale o wzięcie życia we własne ręce. Ten pozytywny, prospołeczny ton odróżniał Battery od bardziej konfrontacyjnych odmian hardcore'u.
Nie ucieczka od życia, lecz dyscyplina potrzebna, aby przeżyć je świadomie.
Istota przekazu Battery
Brzmienie i wpływ
Battery grali szybko i melodyjnie, z wyraźnymi chórami oraz rytmiką stworzoną do wspólnego uczestnictwa w koncercie. Łączyli energię waszyngtońskiej sceny z uporządkowaną formą youth crew i emocjonalnym napięciem charakterystycznym dla hardcore'u lat dziewięćdziesiątych.
Ich znaczenie nie wynikało z popularności poza sceną. Battery stali się zespołem przekazywanym dalej przez koncerty, ziny i kolejne generacje kapel. Only the Diehard Remain do dziś bywa wskazywany jako album, którego prosty przekaz i energia potrafiły zmienić sposób myślenia młodych słuchaczy o hardcore.
Skład zespołu
Ken Olden
Gitarzysta i autor większości muzyki, odpowiadający także za partie perkusji na nagraniach. Grał m.in. w Worlds Collide i Better Than a Thousand.
1990-1991 · 1993-1998Ben Chused
Basista składu, który nagrał Only the Diehard Remain i Until the End. Później grał na perkusji w Ten Yard Fight.
1993-1996Al Rosenberg
Perkusista reaktywowanego składu z pierwszej połowy lat dziewięćdziesiątych.
1993-1996Jason Hamacher
Perkusista późnego okresu Battery, związany również z zespołem Frodus.
1996-1998Graham Land
Basista ostatniego klasycznego składu; wcześniej Worlds Collide, później Better Than a Thousand.
1996-1998Pierwszy skład uzupełniali: gitarzysta Matt Squire, basista Toshi Yano i perkusista Zac Eller. Wszyscy byli związani z wczesnym okresem Fury/Battery w latach 1990-1991.
Dyskografia
Battery
Debiutancka siedmiocalówka Deadlock Records z materiałem pierwszego składu.
We Won't Fall
Pięciocalowe wydanie Lost & Found dokumentujące powrót zespołu.
Only the Diehard Remain
Dynamiczny debiutancki album wydany przez Tidal oraz Lost & Found, zawierający także cover 7 Seconds.
Let the Past Go
Cztery utwory wydane przez Lost & Found.
Posłuchaj na BandcampBattery / Ignite
Wspólne wydawnictwo z kalifornijskim Ignite nakładem Lost & Found.
Until the End
Drugi album, wydany w USA przez Conversion Records, a w Europie przez Lost & Found.
Whatever It Takes
Ostatni studyjny album klasycznego okresu i pierwsze wydawnictwo Battery dla Revelation Records.
Revelation RecordsFinal Fury: 1990-1997
Przekrojowe podsumowanie nagrań zespołu wydane przez Soul Force Records.
My Last Breath
Premierowe nagranie przygotowane przy okazji drugiej reaktywacji zespołu.
For the Rejected by the Rejected
Wybrany przez zespół przekrój najmocniejszych nagrań z całej kariery, wydany jako Revelation #170.
Revelation Records